Kayıtlar

“Kafamda Kentsel Dönüşümler”* ve Yitip Giden Mahallecilik

Resim
Mevsim ne olursa olsun, gün içinde mutlaka hava almak için balkona çıkarım (çünkü İzmirlilik ve balkonculuk). Yaklaşık yedi sekiz aydır ise her balkona çıktığımda karşımdaki sitenin yavaş yavaş terk edilmesine tanıklık ediyorum. Bu mahalleye taşınalı çok uzun zaman olmadı. Dolayısıyla orada yaşayan insanların hikâyelerini, birbirleriyle olan ilişkilerini, kaç yıldır aynı sitede yaşadıklarını haliyle bilmiyorum. Fakat aylardır evlerin birer birer boşalmasını, perdelerin indirilmesini, akşamları yanan ışıkların giderek azalmasını izliyorum. Şimdi karşımda artık kimsenin yaşamadığı bir site var. Binalar oldukça eskiydi. İstanbul gibi bir şehirde, deprem gerçeğiyle yaşarken kentsel dönüşümün gerekliliğini tartışacak değilim. Fakat bu süreci bu kadar yakından izlemek, kentsel dönüşümün üzerine başka bir açıdan düşünmeme neden oldu. Bir yapının fiziksel ömrünü tamamlamış olması, orada kurulmuş hayatların da ömrünü tamamladığı anlamına mı geliyor? Sitenin bahçesinde çok güzel çam ağaçları ve ...

Person of Interest'ten AI Çağına: Mesele Hiçbir Zaman Yalnızca Makine Değildi

Resim
Son zamanlarda yapay zekâ dünyasından gelen haberleri biraz daha dikkatli takip ediyorum. Teknoloji şirketlerinin ordularla yaptığı anlaşmalar, bu anlaşmalara itiraz eden çalışanlar, istifalar, etik tartışmalar... Özellikle yapay zekânın askerî operasyonlarda ve gözetim faaliyetlerinde nasıl kullanılacağına ilişkin gelişmeler, üzerinde düşünmeye değer soruları da beraberinde getiriyor. Örneğin OpenAI'ın Pentagon ile yaptığı anlaşmanın ardından şirketin donanım çalışmalarını yöneten Caitlin Kalinowski, güvenlik sınırlarının yeterince tartışılmadan ilerlenmesini eleştirerek istifa etti. Anthropic, teknolojisinin otonom silahlarda ve kitlesel gözetimde kullanılmasını engelleyen sınırların kaldırılmasına karşı çıktı. Google DeepMind'dan ayrılan bazı çalışanlar ise askerî iş birlikleri kadar, bu konudaki endişelerini dile getirmenin yarattığı baskıdan da söz ediyor. Bir yanda insanlığın geleceğini değiştirme potansiyeline sahip teknolojiler, diğer yanda o teknolojileri geliştiren in...

Aşk mı, Güç Mücadelesi mi? The Diplomat ve İlişkilerin Diplomasisi

Resim
  Bazı diziler vardır, herkes çoktan izlemiş, hakkında konuşmuş, hatta yeni sezonunu beklemeye başlamıştır; siz ise henüz ilk bölümünü bile açmamışsınızdır. The Diplomat benim için tam olarak böyle bir diziydi. Biraz geç tanıştık ama arayı hızla kapattık. (Geç kalmak zaten huydur bende.) Öyle ki üç sezonu deyim yerindeyse açlar gibi, bir çırpıda bitirdim. Dördüncü sezonun geleceğini öğrendiğimde ise bir heyecanlandım. Şimdi dördüncü sezon da başlamışken, henüz yeni bölümlere dalmadan önce, ilk üç sezondur aklımı kurcalayan bir şeyler yazmak istedim. Üstelik dünya siyasetinden, diplomatik krizlerden ya da devletler arasındaki güç mücadelelerinden değil; bütün bunların ortasında kendi evliliklerini yönetmekte bir hayli zorlanan Kate ve Hal Wyler'dan. Çünkü The Diplomat izlerken kendimi bazen bu ikilinin ilişkisini düşünürken buldum. Diplomasinin temelinde müzakere vardır. Taraflar birbirlerinin çıkarlarını gözetir, kırmızı çizgilerini belirler, gerektiğinde taviz verir. Bazen...

Anne ben yeterliymişim!

Resim
Pandemi zamanı başladığım yazma meselesini yıllardır askıya almış bir halim vardı. Bilirsiniz biz fanilerin hep bir bahanesi vardır. Bitmeyen işlerimiz yüzünden dar vakitlere sığdırmak istemeyiz köleliğimiz dışında kalan zamanlarda manalı şeyler yapmayı. Çünkü çirkindir dar vakitlerde kendimizi iyi hissettirecek ve aynı zamanda emek isteyecek şeyler yapmak; biz hep geniş zamanlar umarız. (Behçet Necatigil’e saygılarımızla) 36 yıldır, hadi 2 yaşında konuşmaya başladım desem 34 yıldır en iyi yaptığım şeylerden biri kendimi eleştirmek. Kendi adıma şunu söyleyebilirim ki son 10 yıldır bir şeylerden kaçmak için hep işime sığındım. “İşim var benim”, “Yetiştirmem gereken şeyler var.”, “Dur şunu halledeyim sonra yaparım.” vs…vs… Pek çok şeyden ve üretmekten kaçmak için benim kaçış rampam beyaz yakalı dünyam oldu. Çünkü ben o dünyanın bağımlısıyım bence! 😊 Hala istifa etmedim (ki etmeyi de düşünmüyorum) ama insanlık için küçük kendim için büyük bir adım attım. Bugün bu yazma meselesine de ...

Sıradanlaşan Kötülük ve PR Etkisi

Resim
              “...Özünde, insanlığı bu felakete sürükleyen şey, o ya da bu kişinin “kötü” olması yahut kötülük yapması değil, kurbanların ve mağdurların tüm güçleriyle bu sisteme direnmekte ısrar etmemeleriydi..”           Uzun süredir (yaklaşık 2 yıl kadarcık) uğramadığım buralara doktora dersim kapsamında okuduğum Kötülüğün Sıradanlığı kitabıyla bir döneyim istedim. Kitabı elbette kendi mesleğim olan halkla ilişkiler, daha doğrusu “Dark PR” perspektifinden dilim döndüğünce anlatmaya çalışacağım. Aslına bakarsanız geçtiğimiz seçimlerin de bunda etkisi olmadı diyemem. Hazırsanız haydi başlayalım. Modern anlamda II.Dünya Savaş’ından bu yana yoğun bir şekilde kullanılan “Dezenformasyon” kavramı son yıllarda ne yazık ki popülerliğini artırmakla kalmadı giderek profesyonelleşmeye de başladı. TDK’ya göre dezenformasyon, yanlış veya doğruluğu bulunmayan ve kasıtlı olarak yayılan bilgi; bilgi çarpıtma anlamına gelmekte. Genel...

Asimet 🖤

Resim
Asimet... Adını pek çok kişinin doğru telafuz edemediği güzel, pamuk ve bazen de huysuz kadın. Beni iki farklı jenerasyondan, bazı huyları benzese de, aslında birbirine pek de benzemeyen iki kadın büyüttü. Biri Asimet’ti: Anneannem...  Bugünkü Merve’ye baktığımda ondan aldığım onlarca huy olduğunu görüyorum. Mesela o çok severdi misafiri, yedirip içirmeyi, it ayağını ona vermiş gibi sürekli gezmeyi, evdeyken bile her an sanki biri gelecekmiş gibi giyinip hazır kıta şekilde dolanmayı... :) Enteresan ve sarkastik bir espri anlayışı vardı ve çok sevdiği babasından kalan garip cümleleri, tabirleri. Bunları bana miras bıraktı. Ve fakat Canım Asimet... Muhtelif evhamların da aranılan ismiydi. Keşke bunu kendine bile saklamasaydı. Onun hep korkan ve çekinen bir tarafı vardı. Bu yüzden verdiği yanlış kararlar ve etkilediği hayatlar oldu. Bazense saçma bir cesareti ve güveni olurdu hem kendine hem de karşısındakine. :) Yaptığı şeyleri duyduğunuzda “Valla Asimet bu yaşa kadar iyi tek parç...

Turşu 😿

Turşu ile yaklaşık 9 ay kadar önce ofise gitmek üzere evden çıktığımda karşılaşmıştım. Kendisi yan komşumun sahiplendiği henüz 1 aylık bir tekir kız çocuğuydu. Kıyamadığı için bir süre yanında ofise götürmeye karar vermiş. O gün çantamda birlikte yolculuk yapmıştık ofise kadar. :) Daha o zamandan belliydi aslında Turşu’nun tekirliğine yaraşır bir şekilde hiperaktif bir kedi olacağı. Çantamda bu güne kadar taşıdığım en değerli şeymiş Turşu meğersem, bilmiyordum.  Gel zaman git zaman Turşu büyüdü, zaman zaman her kedi gibi marazlandı ama günün sonunda hep iyileşmeyi bildi. Sonuçta kediler dokuz canlı oluyorlardı değil mi? Tabii her tekir gibi güzel olduğu kadar hırçın da bir kız oldu. Ama en çok abisini sevdi sanırım. Sadece abisinin değil, apartmanın tüm çocuklarının sevgilisi haline geldi. Hatta bizim apartmanın çocuklarının pandemi günlerinin yegane mutluluğu haline geldi.  Ta ki bugüne kadar... Çok değil, birkaç saat önce kapım çaldı. Hani hep derler ya “acı acı...